Poprzednia ] Strona Główna ] Spis treści ] Następna ]

Saga o Ynglingach

Albo

Historia rodu Ynglingów od Odyna do Halfdana Czarnego

Część trzecia (od Egila do Ingjalda Złego)


O Egilu i Tunne

O królu Ottarze

O małżeństwie króla Adilsa

O śmierci króla Adilsa

Śmierć Rolfa Krakego

O Eysteinie i jutlandzkim królu Solvem

O upadku Yngvara

O Onundzie Karczowniku

O Ingjaldzie Złym

O śmierci króla Onunda

Pożar w Upsali

O małżeństwie Hjorvarda

Wojna między Ingjaldem a Granmarem i Hjorvardem

Śmierć królów Granmara i Hjorvarda

O śmierci Ingjalda


30.      O Egilu i Tunne

Byk zabija EgilaSyn Ona Starego, który po śmierci swego ojca zastąpił go jako król w Szwecji miał na imię Egil. Nie był on wojownikiem, lecz siedział spokojnie w domu. Tunne miał na imię niewolnik, będący szambelanem i skarbnikiem Ona Starego. Gdy On zmarł, Tunne zabrał wiele skarbów i zakopał je w ziemi. Gdy Egil został królem, pozbawił Tunnego jego wysokiego stanowiska, przez co ten rozzłościł się i uciekł, zabierając ze sobą innych niewolników. Tunne odkopał skarb, który przedtem ukrył i rozdzielił pomiędzy swoich ludzi, którzy obwołali go wodzem. Potem wiele złych okoliczności zmusiło ich do zamieszkania w lasach. Wychodzili z nich czasem, napadając na wioski, rabując i mordując ludzi. Gdy król Egil usłyszał o tym, wyruszył zbrojnie, by ich prześladować. Pewnej nocy, gdy król rozłożył się na kwaterze, Tunne podszedł go ze swoimi ludźmi, niespodziewanie napadł na królewski obóz zabijając wielu. Gdy król Egil dostrzegł wrzawę, przygotował się do obrony i podniósł swój sztandar. Lecz wielu opuściło go, gdyż Tunne atakował zajadle, więc Egil stwierdził, że została mu tylko ucieczka. Tunne ścigał zbiegów po lesie a potem powrócił do zamieszkanego kraju niszcząc i plądrując bez żadnego oporu. Wszystkie dobra, które wpadły w ręce Tunnego rozdawał swym ludziom, co uczyniło go popularnym i wzmocniło liczebnie. Król Egil znowu zgromadził armię i pośpieszył wydać bitwę Tunnemu. Lecz Tunne znowu zwyciężył i król Egil uciekł tracąc wielu ludzi. Egil i Tunne stoczyli ze sobą osiem bitew i w każdej Tunne odnosił zwycięstwo. W końcu król Egil zbiegł z kraju i pojechał do Zelandii w Danii, do Frodego Śmiałego, któremu obiecał skat ze Szwecji za dostarczenie pomocy. Frode dał mu armię, jak również swoich mistrzów sztuki wojennej, którą to siłą wzmocniony, król Egil ruszył do Szwecji. Gdy usłyszał o tym Tunne wyszedł mu na spotkanie. Stoczyli wielką bitwę, w której Tunne poległ. Król Egil odzyskał swe królestwo a Duńczycy wrócili do domu. Król Egil wysyłał królowi Frodemu wielkie i wspaniałe prezenty co rok, lecz nie płacił Duńczykom skatu. Pomimo to przyjaźń pomiędzy Egilem i Frodem trwała nieprzerwanie. Po upadku Tunnego, Egil rządził królestwem przez trzy lata. Zdarzyło się w Szwecji, że stary byk przeznaczony na ofiarę, tak się utuczył, że stał się niebezpieczny dla ludzi. Gdy chciano go związać, uciekł do lasu, wściekł się i przez długi czas czynił wielkie spustoszenie w kraju. Król Egil był wielkim myśliwym i często jeździł do lasu polować na dzikie zwierzęta. Kiedyś w trakcie polowania tropiąc zwierzynę oddalił się od swoich ludzi. W końcu dostrzegł byka i ruszył by go zabić. Byk obrócił się nagle i król wbił w niego swą włócznię, która pękła z trzaskiem. Byk wbił róg w bok konia i ten natychmiast padł na ziemię razem z królem. Król poderwał się i wyciągał właśnie miecz, gdy róg byka zatopił się w jego piersi. Przybyli właśnie ludzie króla zabili byka. Król żył już krótko i został pochowany w kurhanie w Upsali. Thjodolf tak o tym śpiewa:

Jasnowłosy syn z rasy Odyna,

Który uciekł przed dzikim obliczem Tunnego,

Zginął przez demoniczną bestię

Co przemierzała lasy Wschodu.

Pierś bohatera spotkało potężne uderzenie

Dzikiego byka zmierzwionego łba;

Serce bohatera w strzępy rozszarpane

Ciosem podobnego do włóczni Jotuna rogu.

31.      O królu Ottarze.

Ottar miał na imię syn króla Egila, który odziedziczył po nim włości i królestwo. Nie pozostawał on w przyjaźni z królem Frodem. Posłał więc król Frode umyślnych do króla Ottara domagając się skatu obiecanego przez Egila. Ottar odparł, że Szwedzi nigdy nie płacili skatu Duńczykom i on też nie będzie. Posłańcy powrócili z tą odpowiedzią. Frode był wielkim wojownikiem i pewnego lata popłynął ze swym wojskiem do Szwecji, wylądował i ogołocił kraj. Zabił wielu ludzi, pojmał jeńców, palił zamieszkany kraj i uczynił wielkie zniszczenia. Następnego lata król Frode ruszył z ekspedycją na wschód. Gdy król Ottar usłyszał, że Frode opuścił swój kraj, wszedł na pokład swoich własnych okrętów i pożeglował do Danii, którą ogołocił nie napotykając oporu. Słysząc o wielkiej liczbie ludzi zbierającej się na Zelandii, pośpieszył na zachód do Jutlandii. Wylądował w Lymfjord. Plądrował okręg Vend, pozostawiając zgliszcza i ruiny tam, którędy przechodził ze swą armią. Gdy Frode wypływał na wyprawę, obronę Danii powierzył dwóm jarlom o imionach Vatt i Faste. Gdy jarlowie usłyszeli, że szwedzki król pustoszy Danię, zebrali armię, załadowali na okręty i pożeglowali na południowy brzeg Lymfjordu. Napadli niespodzianie na Ottara i rozgorzała bitwa. Szwedzi dali dobre odpór i wielu ludzi padło po obu stronach. Lecz każdy padły Duńczyk był natychmiast zastępowany przez ludzi napływających z głębi kraju i wszystkie statki z sąsiedztwa nadpłynęły z pomocą. Bitwa skończyła się śmiercią Ottara i większej części jego ludzi. Duńczycy zabrali jego ciało, przewieźli na brzeg, położyli na ziemnym kopcu i pozwolili, by dzikie bestie i kruki rozszarpały je na sztuki. Potem wyrzeźbili drewnianą figurkę wrony, i posłali ją do Szwedów załączając słowa, że ich król Ottar nie był od niej lepszy. Dlatego został nazwany Ottarem Wrońcem. Thjodolf tak o tym mówi:

Od Duńskiej broni bohater dzielny,

Ottar Waleczny, leży sztywny i zimny.

Na równinę Vendel zostało ciało zaniesione;

Orlimi szponami ciało jest szarpane,

Rozdrapane przez kruków krwawe pazury,

Dzikie ptaki mają żer, dzikie wilki mają mięso.

Szwedzi zakrzyknęli zemstę

Na jarlach Froda, za Ottara;

Jak psy zginęli w swoim kraju,

W swoich własnych domach, od szwedzkiej ręki.

32.      O małżeństwie króla Adilsa.

Syn i następca króla Ottara miał na imię Adils. Był królem długi czas, stał się bardzo bogaty i wyruszał przez kilka lat na wiking. W czasie jednej z takich wypraw przybył ze swym wojskiem do Saksonii. Panował tam wtedy król imieniem Geirthjof a jego żoną była Alof Wspaniała, lecz o ich dzieciach nic się nie wspomina. Króla nie było w domu, gdy Adils ze swymi ludźmi napadł nań i plądrował w czasie gdy inni prowadzili stado bydła na plażę. Stado pilnowane było przez niewolników, wyrostków i dziewczęta, których Szwedzi pojmali razem z nim. Wśród nich wyróżniała się urodą dziewczyna imieniem Yrsa. Adils powrócił do domu z tym łupem. Yrsa nie była jedną z niewolniczych dziewek i szybko zaobserwowano, że jest inteligentna, dobrze się wysławia i pod każdym względem jest dobrze wychowana. Wszyscy ludzie dobrze o niej myśleli a szczególnie król. W końcu doszło do tego, że król ogłosił swój ślub z nią a Yrsa została królową Szwecji i została uznana za doskonałą kobietę.

33.      O śmierci króla Adilsa.

Alof wyznaje Yrsie, że jest jej matkąSyn króla Halfdana – Helge panował w tym czasie nad Leidre. Najechał Szwecję z tak wielką armią, król Adils nie widział innej drogi poza ucieczką. Król Helge wylądował ze swoją armią i zrabował wielkie łupy. Uwięził królową Yrsę, powiozł ją do Leidre, wziął ją za żonę i miał z nią syna imieniem Rolf Krake. Gdy Rolf miał trzy lata, królowa Alof przybyła do Danii i wyznała królowej Yrsie, że jej mąż król Helge jest jej własnym ojcem, a ona, Alof jej matką. Yrsa wróciła do Szwecji do króla Adilsa i była królową aż do śmierci. Król Helge poległ w trakcie ekspedycji wojennej. Rolf Krake, który miał wtedy osiem lat, został królem w Leidre. Król Adils bardzo spierał się z królem imieniem Ole z Uplandu. Stoczyli ci królowie bitwę na lodzie jeziora Venner, zginął w niej król Ole a król Adils zwyciężył. Długa wzmianka o tej bitwie znajduje się w „ Sadze Skjodungów”, mówi się tam również o przybyciu Rolfa Krakego do Adilsa i sianiu złota na Fyrisvold. Król Adils był wielkim miłośnikiem koni i miał najlepsze konie w swoich czasach. Jeden z jego koni nazywał się Slongve a drugi Kruk. Te konie zdobył po śmierci Olego a ich potomkiem był koń również zwany Krukiem, który król posłał w prezencie królowi Godgestowi z Halogalandu. Gdy Godgest dosiadł konia, nie potrafił go opanować, spadł z niego i zginął. Ten incydent miał miejsce w Omd w Halogalandzie. Król Adils składał ofiary w Disa. Gdy przejeżdżał przez Disę, jego koń Kruk potknął się i upadł a król został wyrzucony wprzód, spadł na głowę, jego czaszka została rozłupana a jego mózg rozrzucony po skale. Szwedzi nazywają go wielkim królem. Thjodolf tak o nim mówi:

Wiedźmie demony, jak mówili ludzie,

Zabrały życie Adilsa.

Syn królów z Freya wielkiego rodu,

Pierwszy w walce, bitwie, pościgu,

Spadł ze swego rumaka – jego zakrzepły mózg

Leży zmieszany z błotem na równinie Upsali.

Taka śmierć (chciał tego posępny Los)

Zwaliła Olego śmiertelnego przeciwnika.

34.      Śmierć Rolfa Krakego.

Eystein, syn króla Adilsa, panował jako następny nad Szwedami, za jego życia zmarł Rolf Krake z Leidre. W tych dniach wielu królów tak Duńczyków, jak i Normanów, niszczyło szwedzkie włości. Do tego było wielu morskich królów, którzy panowali nad wieloma ludźmi, lecz nie mieli ziemi i być może dlatego byli nazywani morskimi królami, że nigdy nie spali pod osmalonymi gontami dachu.

35.      O Eysteinie i jutlandzkim królu Solvem.

Żył wtedy morski król o imieniu Solve, syn Hognego z Njardo, który pustoszył wybrzeża Bałtyku, lecz swe posiadłości miał w Jutlandii. Przybył on z siłą zbrojną do Szwecji, gdy król Eystein przebywał na święcie w okręgu Lofond. Solve podszedł Eysteina niespodziewanie w środku nocy, otoczył dom, w którym był król i spalił go razem z całym dworem. Potem Solve ruszył do Sigtun, pragnąc by Szwedzi przyjęli go i dali mu tytuł króla. Lecz oni zebrali armię i próbowali obronić kraj przed nim. Nastąpiła wielka bitwa, która trwała, zgodnie z opowieściami, jedenaście dni. Król Solve zwyciężył i został królem szwedzkich włości na długi czas, dopóki w końcu Szwedzi go nie zdradzili i nie został zabity. Thjodolf tak o tym mówi:

Przez długi czas nikt nie mógł powiedzieć

Jak Eystein umarł – lecz teraz już wiem

Że w Lofondzie bohater padł.

Gałąź Odyna nisko położona,

Została spalona przez Jutlandczyków Solvego.

Wściekły, pożerający drzewo ogień

Pędził ku monarsze w swym gniewie.

Pierwsze padły zamku bale, potem

Dźwigary dachowe – Eysteina stos pogrzebowy.

36.      O upadku Yngvara.

Yngvar, który  był synem króla Eysteina, został wtedy królem Szwedów. Był on wielkim wojownikiem i często wyruszał na wyprawy na swoich okrętach. Szwedzkie włości były niszczone przez Duńczyków i ludzi ze wschodnich krajów. Król Yngvar zawarł pokój z Duńczykami a sam wyprawiał się by w odwecie niszczyć wschodnie kraje. Pewnego lata wyruszył ze swoją armią do Estlandu i grabił w pobliżu miejsca zwanego Stein. Estlandczycy przyszli z głębi lądu z wielką armią i miała miejsce wielka bitwa. Armia kraju była tak dzielna, że Szwedzi nie mogli się im oprzeć i król Yngvar padł a jego ludzie uciekli. Został pochowany nad brzegiem morza pod kurhanem w Estlandzie. Po tej klęsce Szwedzi wrócili do domu. Thjodolf tak o tym śpiewa:

Pewnie to estlandzki sprawił wróg

Że jasnowłosy szwedzki król legł.

Na estlandzkiej plaży, w szwedzkim grobie,

Wschodnie morze śpiewa mu pieśń fal.

Pieśnią żałobną króla Yngvara jest huk oceanu

Rozbrzmiewający na skalistym wybrzeżu

37.    O Onundzie Karczowniku.

Onund – brzmiało imię syna Yngvara, który go zastąpił. W jego dniach pokój panował w Szwecji i stał się on bogaty w wartościowe dobra. Król Onund wyruszył ze swą armią do Estlandu pomścić swego ojca, po wylądowaniu spustoszył kraj wzdłuż i wszerz i powrócił z wielkimi łupami do Szwecji. W jego czasach w Szwecji były dobre plony, tak że był jednym z najbardziej lubianych królów. Szwecja to kraj wielkich lasów i są tam tak wielkie, niezamieszkane puszcze, że trzeba podróżować wiele dni by je przebyć. Onund nie szczędził sił i środków by otworzyć przejścia w lasach i podjąć uprawę na karczowiskach. Wybudował drogi przez puszcze. Polany zostały wyrąbane w całej leśnej i wielkie okręgi ziemi zostały zasiedlone. W ten sposób rozległe połacie ziemi zostały wzięte w uprawę, na co było dostatecznie wielu ludzi. Onund budował drogi przez całą Szwecję, przez lasy i przez bagna a także przez góry. Dlatego został nazwany Onundem Budowniczym Dróg. Wybudował on sobie dom w każdym okręgu Szwecji i podróżował przez cały kraj.

38.      O Ingjaldzie Złym.

Gautvid z Ingjadem u Svipdaga ŚlepegoOnund miał syna nazywanego Ingjaldem, a w tym czasie Yngvar był królem okręgu Fjadryndaland. Yngvar miał dwóch synów ze swoją żoną – jednego zwano Alf, drugiego Agnar – byli oni w tym samym wieku co Ingjald. Onunda królowie okręgów byli w tym czasie szeroko rozpowszechnieni w Szwecji a Svipdag Ślepy panował nad  Tiundalandem, w którym położona jest Upsala i gdzie przeprowadzane są wszystkie szwedzkie tingi. Obchodzono właśnie ofiarę środka zimy, na którą przybyło wielu królów. Każdego roku w środku zimy było wielkie zebranie ludzi w Upsali i król Yngvar także przybył tam ze swoimi synami. Alf, syn króla Yngvara i Ingjald, syn króla Onunda, byli tam, obaj mając około sześciu lat. Zabawiali się razem dziecięcymi grami, w których każdy dowodził swoją armią. W tej zabawie Ingjald nie był tak mocny jak Alf i tak się zezłościł, że prawie się rozpłakał. Jego przyszywany brat Gautvid podszedł, zaprowadził go do jego przyszywanego ojca Svipdaga Ślepego i opowiedział mu jak Ingjald był zły, gdy okazało się że jest słabszy i ma mniej ludzi niż Alf, syn króla Yngvara. Svipdag odrzekł, że to był wielki wstyd. Następnego dnia Svipdag wziął serce wilka, upiekł je na rożnie i dał do zjedzenia królewskiemu synowi Ingjaldowi. Od tego czasu Ingjald stał się najokrutniejszą osobą i o najgorszych skłonnościach. Gdy Ingjald wyrósł, Onund poprosił w jego imieniu króla Algauta o rękę jego córki Gauthildy. Algaut był synem Gautreka Łagodnego i wnukiem Gauta, od którego Gotlandia (Gautland) wzięła swoje imię. Król Algaut sądził, że jego córka zrobi dobrą partię jeśli pojmie syna króla Onunda i jeśli ten odziedziczy po ojcu jego skłonności. Tak więc dziewczyna została posłana do Szwecji a król Ingjald urządził wesele z nią w stosownym czasie.

39.       O śmierci króla Onunda.

Król Onund pewnej jesieni podróżując pomiędzy swymi dworami przejeżdżał drogą zwaną Himmenheath przez spadziste górskie doliny, mając z obu stron góry. Padał rzęsisty deszcz a przedtem spadł w górach śnieg. Lawina gliny i kamieni spadła na króla Onunda i jego ludzi i spotkał tam swą śmierć a z nim wielu. Tak mówi Thjodolf:

Wszyscy słyszeliśmy, jak Jonkura synowie,

Przez oręż nietknięci, kamieniami

Zostali ukamienowani na śmierć w dniach początku,

Król Onund umarł w ten sam sposób.

Lub, być może kraj porosły lasem,

Który długo czuł jego zdobywczą dłoń,

Podniósł się w końcu w śmiertelnym porywie,

I wycisnął z Onunda nienawistne życie.

40.       Pożar w Upsali.

Synowie Svipdaga podpalają dwórIngjald, syn króla Onunda, rozpoczął swe panowanie. Królowie Upsali byli najwyższymi spośród szwedzkich królów okręgów, tak było od czasów, gdy Odyn był wodzem. Królowie rezydujący w Upsali sprawowali kontrolę nad wszystkimi szwedzkimi włościami, aż do śmierci Agne, kiedy, jak to zostało powiedziane, królestwo zostało podzielone między dwóch braci. Od tego czasu kraj i moc królewska była dzielona pomiędzy gałęziami rodziny, gdy te się rozrastały. Niektórzy królowie robili przecinki w lasach, zasiedlali je i w ten sposób powiększali swą domenę. Gdy teraz Ingjald przejął włości i królestwo po swym ojcu, było tam wielu królów okręgów. Król Ingjald zarządził przygotowania do wielkiego święta w Upsali zamyślając, że przedstawi się na tym święcie jako spadkobierca swego ojca. Wybudował na tą okazję wielką gmach – nie mniejszy, ani mniej okazały niż te w Upsali. Nazwał ten gmach – Dworem Siedmiu Królów, jako że stało w nim siedem tronów dla królów. Król Inglald rozesłał ludzi po całej Szwecji, zapraszając na swe święto królów, jarlów, i innych znaczących ludzi. Na to święto następstwa przybyli król Algaut, jego teść; Yngvar król Fjadryndalandu, ze swymi synami, Alfem i Agnarem; król Sporsnjall z Nerike; król Sighvat z Aattundalandu; lecz Granmar król Sodermanlandu nie przybył. Sześciu królów zasiadło na swych tronach w nowym dworcu, lecz jeden z tronów przygotowanych przez Ingjalda stał pusty. Wszyscy przybyli zajęli miejsca w nowym dworze, lecz Ingjald ze swą świtą zamieszkał w Upsali. Było w zwyczaju w tamtych czasach, że ten kto robił uroczystość przejęcia dziedzictwa po królu lub jarlu i wchodził w posiadanie spadku, powinien siedzieć na podnóżku pod tronem aż do chwili gdy został mu przyniesiony pełny puchar zwany Brage. Wtedy powinien wstać, wziąć Brage, wygłosić uroczysty toast a następnie opróżnić puchar. Wtedy powinien podnieść się na tron, który zajmował jego ojciec. W ten sposób obejmował pełne dziedzictwo swego ojca. Tym razem również postąpiono w ten sposób. Gdy przyniesiono pełny Brage, król Ingjald wstał, chwycił wielki róg byka, i uczynił uroczystą przysięgę, że powiększy swe włości o połowę, lub zginie. Przepił przy tym z rogu w cztery strony świata. Gdy goście wieczorem się upili, król Ingjald powiedział synom Svipdaga, Gautvidowi i Hylvidowi, by uzbroili siebie i swych ludzi jak to było przedtem ustalone, poszli i podpalili nowy dwór. Dwór wkrótce stanął w płomieniach a sześciu królów ze wszystkimi swymi ludźmi spłonęło w nim. Ci, którzy próbowali wyjść, zostali zabici. Wtedy król Ingjald objął w posiadanie włości tych królów i pobierał z nich skat.

42.       O małżeństwie Hjorvarda.

Gdy król Granmar usłyszał nowiny o tej zdradzie, że spotka go ten sam los, jeśli nie będzie ostrożny. Tego samego lata król Hjorvard, zwany Ylfingiem, przybył ze swą flotą do Szwecji i wpłynął do zatoki zwanej Myrkva-fjord. Gdy król Granmar się o tym dowiedział, wysłał posłańca do niego z zaproszeniem na ucztę. Ten zaakceptował je chętnie, jako że nigdy nie czynił spustoszenia we włościach króla Granmara. Wieczorem, gdy pełne puchary krążyły wkoło, jako że było w zwyczaju królów, gdy byli w domu, czy na uczcie, którą urządzali, że siedzieli i pili razem, mężczyźni i kobiety ze sobą w parach, a reszta towarzystwa siedziała i piła wspólnie. Lecz było prawem wśród wikingów, że wszyscy, którzy byli na zabawie powinni pić razem wkoło w jednym towarzystwie. Tron króla Hjorvarda stał naprzeciw tronu króla Granmara a przy tej samej ławie siedzieli wszyscy mężowie. Król Granmar polecił swojej córce Hildigunnie, która była wybitnie piękną dziewczyną, by nalewała piwo wikingom. W pewnym momencie król wziął srebrny puchar, napełnił go, skłonił się do króla Hjorvarda i rzekł, „Powodzenie dla wszystkich Ylfingerów: ten puchar ku pamięci Rolfa Krake” – wypił połowę i podał puchar przez Hildigunnę królowi Hjorvardowi. Ten wziął puchar i przytrzymując jej rękę, powiedział, że musi usiąść przy nim. Ona na to, że nie jest modą u wikingów pić we dwoje z kobietą. Hjorvard odrzekł, że lepiej dla niego będzie wprowadzić zmiany, porzucić prawo wikingów i pić w jej towarzystwie. Hildigunna usiadła przy nim, oboje pili razem i poczynili wielkie uzgodnienie ze sobą tego wieczoru. Następnego dnia gdy król Granmar i Hjorvard się spotkali, Hjorvard poprosił o rękę Hildigunny. Król Granmar odrzucał tę propozycję, dopóki jego żona Hilda i znaczący ludzie, nie powiedzieli mu, że może oczekiwać wielkiej pomocy i wsparcia od Hjorvarda. Wszyscy bardzo chwalili pomysł, uważając go za nad wyraz rozsądny. W końcu Hildigunna została zaręczona Hjorvardowi, wesele nastąpiło wkrótce a król Hjorvard został z królem Granmarem, który nie miał synów, by pomóc mu w obronie jego włości.

43.      Wojna między Ingjaldem a Granmarem i Hjorvardem.

Tej samej jesieni król Ingjald zebrał siłę zbrojną, z którą zamierzał napaść na Granmara i Hjorvarda. Gdy oni o tym usłyszeli również zebrali wojska i Hogne, który panował nad Wschodnim Gotlandem, razem ze swym synem Hildurem, przyszedł im z pomocą. Hogne był ojcem Hildy, która wyszła za króla Granmara. Król Ingjald wylądował ze swoją armią, która była daleko bardziej liczna. Rozpoczęła się ostra bitwa, lecz po krótkiej chwili wodzowie panujący nad Fjadryndalandem, Zachodnim Gotlandem, Nerike i Aatundalandem rzucili się do ucieczki za wszystkimi ludźmi ze swoich krajów i pośpieszyli do łodzi. To postawiło króla Ingjalda w wielkim niebezpieczeństwie, otrzymał wiele ran, lecz udało mu się uciec na okręt. Svipdag Ślepy, przyszywany ojciec Ingjalda, razem ze swymi synami Gautvidem i Hylvidem zginęli. Ingjald powrócił do Upsali bardzo niezadowolony ze swej wyprawy. Przekonał się, że nie mógł ufać armiom z krajów które podbił siłą. Nastała wielka wrogość pomiędzy królem Ingjaldem a królem Granmarem i jego zięciem królem Hjorvardem. Ponieważ ciągnęła się ona długi czas przyjaciele obu stron podjęli zabiegi, by doprowadzić do pojednania. Król zwołał spotkanie i ogłosił pokój. Ten pokój miał obowiązywać tak długo, dopóki trzej królowie żyją i został potwierdzony przysięgą i przyrzeczeniem wierności. Następnej wiosny, król Granmar udał się do Upsali, by jak zwykle złożyć ofiarę za trwałość pokoju. Wtedy dostał informację od króla Ingjalda, że ten nie obiecywał mu długiego życia, wrócił więc do swoich włości.

44.      Śmierć królów Granmara i Hjorvarda.

Następnej jesieni, król Granmar ze swym zięciem Hjorvardem wyruszyli na święto na jednej z ich farm na wyspie Sile. Gdy byli na zabawie, król Ingjald nadszedł nocą ze swoim wojskiem, otoczył dom i spalił go razem ze wszystkimi ludźmi. Potem wziął sobie wszystkie posiadłości tych królów i ustanowił swoich wodzów nad nimi. Król Hogne i jego syn Hildur często robili konne wyprawy do Szwecji i zabijali tych ludzi króla Ingjalda, których znajdowali w królestwie należącym przedtem do ich krewnego Granmara. Ta wrogość pomiędzy królem Ignjaldem i królem Hognem ciągnęła się przez długi czas. Lecz król Hogne bronił swojego królestwa przed królem Ignjaldem aż do śmierci. Król Ignjald miał dwoje dzieci ze swoją żoną – starsze zwane Aasa i drugie Olaf. Gauthilda, żona Ingjalda, wysłała chłopca do swojego przyszywanego ojca Bove, w Zachodnim Gotlandzie, gdzie był wychowywany z Saxem, synem Bove’a, który miał przezwisko Flette. Mówiono, że król Ingjald zabił dwunastu królów, oszukawszy ich udawaniem pokojowych zamiarów. Dlatego został nazwany Ingjaldem Złym. Był królem większej części Szwecji. Wydał swoją córkę Aasę za Gudroda króla Skanii. Miała ona podobne skłonności co jej ojciec. Aasa doprowadził do tego, że Gudrod zabił swego brata Halfdana, ojca Ivara Vidfavne a później doprowadziła do śmierci swego męża Gudroda, poczym uciekła do ojca. Ona również zyskała imię Aasy Złej.

45.       O śmierci Ingjalda.

Śmierć Ingjalda i AasyIvar Vidfavne przybył do Skanii po śmierci swego stryja Gudroda, zebrał pośpiesznie armię i ruszył z nią do Szwecji. Aasa przedtem dotarła do swego ojca. Król Ingjald był na święcie w Raeningu, gdy usłyszał, że armia króla Ivara jest w sąsiedztwie. Ingjald wiedział, że nie ma dość siły by stawić czoła Ivarowi. Wiedział również dobrze, że jeśli spróbuje ucieczki jego wrogowie otoczą go ze wszystkich stron. Razem z Aasą podjęli postanowienie, które wprowadzili w czyn. Pili dotąd, aż wszyscy ich ludzie byli zalani w trupa, wtedy podłożyli ogień pod halą. Spaliła się ona razem ze wszystkimi, którzy byli w środku, włączając króla Ingjalda i Aasę. Tak mówi Thjodolf:

W zapalczywych stopach pożerającego płomienia

Zakończyło się królewskie polowanie

W Raening, gdzie król Ingjald zrobił

Wszystkim swym ludziom błyszczący grób.

We własnym palenisku wzniecił pożar,

Czyn chwalony przez jego wrogów.

Z własnej ręki zginął tak,

Życie oddając dla wolności.

do góry

Poprzednia ] Strona Główna ] Spis treści ] Następna ]