Poprzednia ] Strona Główna ] Spis treści ] Następna ]


Saga o Haraldzie Pięknowłosym

 

Część druga

 

Bitwa w Gotlandzie

Śmierć Hrane Gauzkego

Bitwa w Hafersfjordzie

Harald najwyższym władcą w Norwegii

Małżeństwo Haralda i jego dzieci

Wyprawa króla Haralda na zachód

Harald obcina swe włosy

Skazanie Rolfa Piechura na banicję

O Finie Svase i królu Haraldzie

O  skaldzie Thjodolfie z Hvinu

O zdobyciu Orkadów, przez jarla Torfeinara

Śmierć króla Eryka Eymundsona

Śmierć Guthorma w Tunsbergu

Jarl Ragnvald spalony w swym domu


  17. Bitwa w Gotlandzie.

Wiosną, gdy lód pękał, Gotlandczycy wbili pale w dno rzeki Got. Lecz król Harald ominął je i plądrował krainę, paląc wszystko wokół. Tak mówi Horn Klofe:

Król, który wydał wykwintną ucztę,

Dla bitewnego ptaka i skradającej się bestii,

Pokonał w wojnie południowe kraje,

Leżące za mieliznami oceanu.

Przywódca hełmów, on

Który prowadzi swe statki przez ciemne morze,

Harald, którego wysoko olinowane maszty, wyglądają

Jak rozłożyste poroże dzikiego jelenia,

Poprowadził swe statki tuż obok

Pali swych wrogów, ze śmiałą wyniosłością.

Potem Gotlandczycy zeszli na plażę z wielką armią i wydali bitwę królowi Haraldowi i wielu mężów zginęło. Lecz to król Harald osiągnął zwycięstwo. Tak mówi Hornklofe:

Świszczą bitewne topory rozkołysane

Nad głową pędzące oszczepy śpiewają,

Hełm i tarcza i hauberku pierścień;

Powietrzna pieśń lanc brzmi donośnie,

Strzały świszczą w ciemniejącej chmurze;

Przez hełm i kolczugę wróg poczuje

Błękitny koniec naszego króla dobrej stali

Któż oprze się naszemu rycerskiemu królowi?

Mężowie Gotlandu uciekają w popłochu.

18. Śmierć Hrane Gauzkego.

Król Harald przemierzał Gotland wszerz i wzdłuż, tocząc wiele bitew po obu stronach rzeki, z których zwykle wychodził zwycięski. W jednej z tych bitew zginął Hrane Gauzke i król przejął cały kraj na północ od rzeki i na zachód od Veneren, jak również Vermaland. A gdy wracał stamtąd ustanowił księcia Guthorma wodzem obrony kraju, pozostawiając mu znaczne siły zbrojne. Król Harald udał się najpierw do Uplandu, gdzie przebywał jakiś czas a następnie ruszył na północ, przez Dovrefjeld do Trondheim, gdzie pozostał na dłużej. Haraldowi zaczęły rodzić się dzieci. Z Asą miał czterech synów. Najstarszym był Guthorm. Halfdan Czarny i Halfdan Biały byli bliźniakami. Sigfrod był czwartym synem. Wszyscy oni zostali sprowadzeni do Trondheim z wielkimi honorami.

19. Bitwa w Hafersfjordzie.

Bitwa w HafersfjordzieNadeszły nowiny z południowych krain, że lud Hordalandu i Rogalandu, Agderu i Telemarku zebrał się, mając okręty, broń i wielką liczbę zbrojnych. Przywódcami byli Eryk król Hordalandu, Sulke król Rogalandu i jego brat jarl Sote, Kjotve Bogaty król Agderu i jego syn Thor Haklang; a z Telemarku dwóch braci, Hroald Hryg i Had Twardy. Teraz, gdy Harald miał pewne wiadomości o tym, zebrał swą armię, zwodował statki i przygotowawszy się ruszył na południe wzdłuż wybrzeża, zbierając wielu ludzi z każdego okręgu. Słysząc o tym król Eryk, który przebywał w Stad, zebrał wszystkich ludzi, jakich mógł i pociągnął na południe na spotkanie sił, o których wiedział, że nadciągają mu z pomocą ze wschodu. Sprzymierzeni spotkali się na północ od Jadar i wpłynęli do Hafersfjordu, gdzie oczekiwał ich król Harald ze swoim wojskiem. Rozpoczęła się wielka bitwa, ciężka i długa. Zwycięstwo przypadło królowi Haraldowi. Polegli król Eryk i król Sulke, ze swym bratem jarlem Sote. Thor Haklang, który był wielkim berserkiem, ustawił swój okręt naprzeciw króla Haralda i atakował zajadle, póki sam nie zginął a jego statek nie został oczyszczony z ludzi. Wtedy król Kjotve uciekł na małą wysepkę na pełnym morzu, gdzie miał dobre miejsce do obrony. Stamtąd wszyscy jego ludzie uciekli, niektórzy na swe okręty, inni na ląd, zbiegając później na południe przez Jadar. Tak mówi Hornklofe:

Czy dotarły do ciebie nowiny? Czy słyszałeś

O wielkiej bitwie w Hafersfjord,

Pomiędzy naszym szlachetnym królem, dzielnym Haraldem

A królem Kjotve w złoto bogatym?

Wróg nadszedł ze wschodu,

Złakniony walki, jak na zabawę.

Wspaniały obraz przedstawiała sobą

Ich flota płynąca przez ciemno-niebieskie morze:

Każdy okręt, z rozdziawionym gardłem

Dzikiego smoka lub żarłocznego potwora

Ponuro ziewającym z dziobu; odbojowe belki

Błyszczące opalanymi tarczami, jak łuskami

To załoga dzielnych mężów wojny,

Których śnieżno-białe tarcze lśnią z dala

I wielu mocnych pikinierów w kolczugach

Przybyło z krain Zachodu

Anglicy i Szkoci, zagraniczny orszak,

I z mieczami rycerze z dalekiej Francji brzegów.

A gdy wrogie statki podpłynęły bliżej,

Straszliwą wrzawę dobrze mogłeś słyszeć

Dzikich berserków szaleńczo ryczących,

I mistrzów dzikich w wilcze skóry odzianych,

Wyjących jak wilki; I chrzęst

Wielu żołnierskich kolczug.

To nadciągał wróg; lecz nasz dzielny król

Nauczy ich jak brać nogi za pas.

Zwodował swe okręty na wybrzeżu.

Na głębokie morze zwodował  swą flotę

I dzielnie wiosłował na spotkanie wroga.

Gwałtowny był wstrząs i głośny brzęk

Tarcz, gdy dziki Haklang,

Wśród wrogów najsławniejszy berserk padł.

Wtedy z naszych gardeł wydarł się wrzask

Zwycięstwa i król złota

Nie mógł oprzeć się naszemu dzielnemu Haraldowi,

Lecz uciekł przed niebezpieczeństwem,

Schronił się na skałach wyspy.

A wszystkie statki poniżej

Pozostawiwszy rannych, w upiornej gromadzie,

Cofały się, wojowie skryli twarze

Pod siedzenia wioślarzy,

I wiele tarcz wojowników widziałem

Zawieszonych na ich plecach,

By chroniły uciekających

Przed gwałtownym gradobiciem kamieni.

Górale, jak słyszałem,

Nigdy nie zatrzymują się, uciekając z placu boju,

Dopiero, gdy przebyli Jadaru morze,

I dotarli do swych domostw – dopiero każda dusza zapragnęła

Zatopić swój strach w pucharze miodu.

20. Harald najwyższym władcą w Norwegii.

Po tej bitwie król Harald nie spotykał się z oporem w Norwegii, gdyż wszyscy jego przeciwnicy i więksi wrogowie zostali wycięci. Lecz niektórzy a była to wielka ilość, uciekli z kraju i zasiedlili wielkie okręgi. Jemtaland i Helsingjaland zostały zasiedlone w tym czasie, przez Norwegów, którzy uczynili tam swoje siedziby. Ludzie niezadowoleni z tego, że król Harald zawładnął ziemiami Norwegii odkryli i zasiedlili zamorskie kraje Islandię i wyspy Farey. Normanowie często uciekali do Hjaltlandu (Szetlandy) i wielu ludzi opuściło Norwegię, uciekając z kraju za przyczyną króla Haralda i wyruszając na wiking na Morze Zachodnie. Zimą przebywali oni na Orkadach i Hebrydach a latem pustoszyli Norwegię, czyniąc wielkie zniszczenia. Wielu, jakkolwiek, było potężnych ludzi, którzy przyjęli służbę u króla Haralda, stając się jego ludźmi i zamieszkując z nim w kraju.

21. Małżeństwo Haralda i jego dzieci.

Gdy król Harald został jedynym władcą całej Norwegii, przypomniał sobie, co powiedziała mu dumna dziewczyna. Posłał więc ludzi po nią, by mu ją przyprowadzili i wziął ją do swego łoża. A oto ich dzieci: Alof – ona była najstarsza; potem był ich syn Hrorek, dalej Sigtryk, Frode i Thorgils. Król Harald miał wiele żon i wiele dzieci. Wśród nich miał żonę zwaną Ragnhildą Potężną, córkę króla Eryka z Jutlandii. Z nią miał syna imieniem Eryk Krwawy Topór. Harald był żonaty też ze Svanhildą, córką jarla Eysteina. Ich synami byli Olaf Geirstadaalf, Bjorn i Ragnar Rykkil. W końcu król Harald poślubił Ashild, córkę Hringa Dagsona z Rangarike. Ich dziećmi byli: Dag, Hring, Gudrod Skiria i Ingigerd. Mówi się, że król odprawił dziewięć żon, gdy poślubił Ragnhildę Potężną. Tak mówi Hornklofe:

Harald, najszlachetniejszego rodu głowa,

Duńską żonę wziął do swego łoża.

I za drzwi wypchnął dziewięć żon,

Matki pierwszych książąt.

Tego co wśród Holmrygianów trzyma komendę,

I tego, który panuje w Hordalandzie.

A potem wyrzucił precz

Dzieci zrodzone z Holgego rasy.

Wszystkie dzieci Haralda zostały oddane pod opiekę i na wychowanie ich krewnych ze strony matki. Książę Guthorm wylał wodę na najstarszego syna króla i dał mu swoje własne imię. Posadził dziecko na swych kolanach, został jego przyszywanym ojcem i wziął z sobą na wschód do Viken. Tam pierworodny Haralda wychowywał się w domu Guthorma. Guthorm panował nad całym krajem Viken i Uplandem, gdy król był nieobecny. 

22. Wyprawa króla Haralda na zachód.

Król Harald słyszał, że wikingowie, którzy przebywali zimą na Morzu Zachodnim, plądrowali wszerz i wzdłuż środkową część Norwegii. Dlatego każdego lata wyprawiał się na przeszukiwanie wysp i skał na wybrzeżu. Wikingowie słysząc o zbliżaniu się króla uciekali na otwarty ocean. W królu wzrastało znużenie tą pracą i dlatego pewnego lata wypłynął ze swą flotą na Morze Zachodnie. Najpierw przybył do Hjaltlandu (Szetlandy) i wyrżnął wszystkich wikingów, którzy mu nie uciekli. Potem Harald pożeglował na południe, na Orkady i oczyścił je z wszystkich wikingów. Następnie pociągnął na Sudreys (Hebrydy), splądrował je i zabił wielu wikingów, którzy dawniej byli jego zbrojnymi. Wiele bitew zostało stoczonych a król Harald zawsze był zwycięski. Potem splądrował Szkocję i stoczył tam bitwę. Gdy dotarł do wyspy Man na zachodzie, wyprzedziła go wieść o nim. Dlatego wszyscy mieszkańcy uciekli do Szkocji i wyspa została opróżniona tak z ludzi, jak z dóbr, tak więc król Harald nie zdobył na niej wielkich łupów. Tak mówi Hornklofe:

Mądry, szlachetny, wielki król

Którego ręka tak swobodnie rozrzuca złoto,

Poprowadził wiele północnych tarcz na wojnę

Przeciwko miastu na wybrzeżu.

Wilki wkrótce zebrały się na piasku

Nadmorskiej plaży; Przed ręką Haralda

Szkocka armia pierzchła,

I na brzegu zostawiły wilki zdobycz.

W tej wojnie zginął Ivar, syn Ragnvalda, jarla More i król Harald dał Ragnvaldowi, jako rekompensatę za stratę, wyspy Orkady i Szetlandy, gdy odpływali z zachodu. Lecz Rognvald od razu oddał oba kraje swemu bratu Sigurdowi, który stał za nim. Król, przed wypłynięciem nadał Sigurdowi tytuł jarla tych wysp. Thorstein Rudy, syn Olafa Białego i Ody Bogatej został jego wspólnikiem i po splądrowaniu Szkocji podbili Caithness i Sutherland aż po Ekkjalsbakke. Jarl Sigurd zabił Melbridge’a Zęba, szkockiego jarla i zawiesił jego głowę przy swym pasie. Lecz zadrapał się w łydkę zębami, które wystawały z głowy. Wdało się zakażenie, od którego jarl umarł i został pochowany w kurhanie przy Ekkjalsbakke. Jego syn Guthorm panował nad tymi krajami przez jakiś rok i zmarł bezpotomnie. Wielu wikingów, zarówno Duńczyków, jak i Normanów, zasiedliło znowu te kraje.

23. Harald obcina swe włosy.

Gdy król Harald podbił już cały kraj, był jednego dnia na uczcie w More, wydanej przez jarla Ragnvalda. Król poszedł do łaźni i umył swe włosy. Potem jarl obciął jego włosy, które nie były ścinane ani czesane przez dziesięć lat. Z ich powodu, król nazywany był Lufa (co oznacza poskręcane, szorstkie włosy). Teraz jarl Ragnvald nadał mu znakomite imię – Harald Harfager (co znaczy piękne włosy) i wszyscy, którzy go widzieli, zgadzali się, że w tym przydomku zawarta jest najszczersza prawda, jako że król miał najpiękniejsze i najbujniejsze włosy.

24. Skazanie Rolfa Piechura na banicję.

Hilda błaga o łaskę dla swego syna Rolfa GangeraJarl Ragnvald był najlepszym przyjacielem króla Haralda i król miał dla niego wielki szacunek. Był on żonaty z Hildą, córką Rolfa Nefii i miał z nią synów Rolfa i Thorera. Jarl Ragnvald miał również trzech synów z konkubinami – pierwszy zwany Hallad, drugi Einar i trzeci Hrollaug. Wszyscy trzej byli już dorosłymi mężczyznami w czasie, gdy ich bracia z legalnego związku byli ciągle dziećmi. Rolf został wielkim wikingiem a był tak rosły i potężny, że żaden koń nie mógł go unieść i gdziekolwiek podróżował musiał iść pieszo. Dlatego nazwano go Rolfem Piechurem. Rabował głównie na Morzu Wschodnim. Pewnego lata, wróciwszy ze wschodu z wikingu na wybrzeże Viken, urządził po wylądowaniu rzeź bydła. Zdarzyło się, że król Harald przebywał właśnie w Viken, usłyszał o tym i wpadł w wielką wściekłość. Zabronił był bowiem, pod największymi karami, plądrowania w granicach kraju. Król zwołał Thing i ogłosił Rolfa wyjętym spod prawa w całej Norwegii. Gdy usłyszała o tym matka Rolfa, Hilda, pospieszyła do króla i błagała o łaskę dla syna. Lecz król był tak wściekły, że jej błagania nie odniosły skutku. Hilda mówiła w ten sposób:

Czy chcesz królu Haraldzie, w swym gniewie,

Wygnać mego dzielnego Rolfa Piechura

Jak wściekłego wilka, z kraju?

Czemu, Haraldzie, wznosisz potężną dłoń?

Czemu wypędzasz Nefii rycerskiego imiennika,

Brata dzielnych rycerzy?

Czemu twe okrucieństwo jest tak powalające?

Przemyśl to, władco, bo jest złem

Odnosić się do siebie jak wilki,

Wygnany do dzikich lasów

Może uczynić najlepsze jelenie króla swym żerem.

Rolf Piechur wyruszył przez morze na zachód, na Hebrydy a w końcu jeszcze dalej, aż do Vallandu, gdzie plądrował i podporządkował sobie wielkie księstwo, zasiedlił je Normanami, od których kraina została nazwana Normandią. Synem Rolfa Piechura był Wilhelm, ojciec Ryszarda i dziad innego Ryszarda, który był ojcem Roberta Długiej Włóczni i dziadkiem Wilhelma Bastarda, od którego wszyscy następni królowie Anglii pochodzą. Od Rolfa Piechura wywodzą się z kolei jarlowie Normandii. Królowa Ragnhilda Potężna żyła trzy lata po przybyciu do Norwegii. Po jej śmierci syn jej i króla Haralda został oddany hersemu Thorerowi Hroaldsonowi i Eryk był przez niego wychowywany.

25. O Finie Svase i królu Haraldzie.

Pewnej zimy król Harald wyruszył na gościnne kwatery do Uplandu i zarządził przygotowania do świątecznej uczty na farmie Thoptar. W wigilię świąt zapukał Svase do wrót, właśnie gdy król zasiadł przy stole i przez odźwiernego zapytał, czy król zechce wyjść razem z nim. Król rozgniewał się, że ktoś mu przeszkadza i odźwiernemu kazał przekazać swą odmowę. Lecz Svase, pomimo to, kazał jeszcze raz przekazać swą wiadomość, dodając, że jest tym Finem, którego chatę, stojącą po drugiej stronie górskiego grzbietu, król obiecał odwiedzić. Król, mimo niezadowolenia swych ludzi, wstał i poszedł przez grań do jego chaty. Spotkał tam Snaefrid, córkę Svasego, najpiękniejszą z wszystkich dziewcząt. Podała królowi kubek miodu a król wziął i kubek i jej rękę. Nagle jakby gorący żar zapłonął w jego ciele i zapragnął gwałtownie wziąć ją do swego łoża. Lecz Svase powiedział, że o ile król nie chce posiąść jej gwałtem, to musi ją wpierw uczynić swą pełnoprawną żoną. Tak więc uczynił król Snaefridę swą żoną a kochał ją tak namiętnie, że zapomniał o całym swym królestwie i wszystkich swych obowiązkach. Mieli czterech synów: pierwszego Sigurda Hrise i następnych Halfdana Halega, Gudroda Ljome i Ragnvalda Rettilbeine. Wtedy Snaefrid zmarła. Lecz jej ciało nie uległo zmianom i było świeże i rumiane jak za życia. Król siedział ciągle przy niej, wierząc, że wróci do życia. Tak minęły trzy lata w czasie których on smucił się jej śmiercią a lud jego złudzeniami. W końcu Thorleif Mądry postanowił, dzięki swej rozwadze, uleczyć króla ze złudzeń, zagadując go w ten sposób: „Jest bezsprzecznie wspaniałą, królu, twoja troska o tak piękną i szlachetną żonę i to, że nie bacząc na nic pielęgnujesz jej ciało, zgodnie z jej pragnieniem. Lecz jej chwała może zblednąć, gdyż leży ciągle w tym samym ubraniu. Byłoby bardziej odpowiednio, podnieść ją i zmienić jej suknie.” Gdy tylko ciało zostało podniesione z łóżka, wszystkie rodzaje zepsucia i odorów wydobyły się z niego, tak że było niezbędnym w najwyższym pośpiechu ułożyć stos drewna i spalić trupa. Lecz nim to uczyniono ciało stało się sine i robactwo, ropuchy, glisty, larwy i wszystkie rodzaje wstrętnych gadzin wypełzły z niego i obróciło się w proch. Teraz wreszcie król zrozumiał, że rzucono urok na jego umysł i po tym dniu panował swym królestwem tak jak przedtem. Wzmocnił się i cieszył się ze swoich poddanych a jego poddani z niego a kraj rósł w siłę.

26. O skaldzie Thjodolfie z Hvinu.

Po tym, jak król Harald doświadczył przebiegłości fińskiej kobiety, rozgniewał się tak, że wyrzucił synów, których z nią miał, nie mogąc ścierpieć ich przed swoimi oczami. Jeden z nich Gudrod Ljome poszedł do swojego opiekuna Thjodolfa z Hvinu i prosił go, by ten udał się do króla, który przebywał wtedy w Uplandzie. Thjodolf był bowiem wielkim przyjacielem króla. Wyruszyli więc i dotarli do domu króla późnym wieczorem. Usiedli razem nierozpoznani blisko drzwi. Król przechadzał się, prowadząc wzrokiem wzdłuż ławy. Miał w domu ucztę i miód był właśnie mieszany. Król wypowiedział półgłosem te słowa:

Opowiedz mi o siwowłosych wiekowych bohaterach,

Którzy schodzą się tu szukając odpoczynku

A których muszę utrzymywać tak wielu

Tego rodzaju, co wszyscy razem i każdy z osobna,

Najchętniej topią swe dusze

Do wieczora od ranka w kielichu miodu.

Na to Thjodolf odrzekł:

Wielce zamożny wódz, jak mniemam

Chętniej pił więcej

Ze mną, w pewien krwawy dzień,

Gdy wrony krakały nad dziełem naszych mieczy.

Thjodolf zdjął teraz swój kapelusz i król rozpoznał go, dając mu przyjacielskie przyjęcie. Thjodolf błagał króla, by nie odrzucał swych synów; „gdyż oni z wielką przyjemnością wezmą lepsze dziedzictwo ze strony matki, jeśli dostaną je od króla.” Król wyraził zgodę i powierzył mu Gudroda, jak poprzednio. Wysłał też Halfdana i Sigurda do Ringerike a Ragnvalda do Hadalandu a wszystko zostało uczynione zgodnie z jego rozkazami. Wyrośli oni na bardzo zdolnych mężczyzn, doświadczonych we wszystkich konkurencjach. W tym czasie król Harald siedział spokojnie w kraju, a kraj cieszył się spokojem i dobrobytem.

27. O zdobyciu Orkadów przez jarla Torfeinara.

Gdy jarl Ragnvald w More usłyszał o śmierci swego brata jarla Sigurda i że wikingowie posiedli kraj, wysłał na zachód swego syna Hallada. Przyjął on tytuł jarla i wziął ze sobą wielu zbrojnych. Gdy przybył na Orkady usadowił się w tym kraju, lecz w żniwa, zimą i na wiosnę wikingowie krążyli wokół wysp, plądrując wnętrze kraju i pustosząc wybrzeża. W jarlu Halladzie zaczęło narastać zniechęcenie wobec tego zajęcia, zrezygnował z tytułu jarla, zrzekł się swych praw lennych i powrócił na wschód do Norwegii. Gdy jarl Ragnvald usłyszał o tym był bardzo niezadowolony z Hallada i powiedział, że jego syn w niczym nie jest podobny do swych przodków. Wtedy głos zabrał Einar, „Cieszę się tylko niewielkim szacunkiem u ciebie i mam niewiele do stracenia. Więc jeśli dasz mi dostateczne wsparcie popłynę na zachód na wyspy i obiecuję ci, co w każdym razie ci się spodoba, że już nigdy mnie nie ujrzysz.” Jarl Ragnvald odrzekł, że będzie się cieszyć, jeśli już nigdy nie wróci. „ Na to jest nikła nadzieja,” powiedział, „że kiedykolwiek okażesz szacunek swoim przyjaciołom, jako że wszyscy krewni ze strony twej matki urodzili się niewolnikami.” Jarl Ragnvald dał Einarowi kompletnie wyposażony statek i w żniwa pożeglował on na zachód. Gdy przybył na Wyspy Orkadzkie, dwóch wikingów Thorer Treskeg i Karl Skurfa byli na szlaku z dwoma okrętami. Einar zaatakował ich natychmiast, wygrał bitwę i zabił obu wikingów. Potem tak śpiewano:

Wtedy posłał Treskega do trolli

Torfeinar pogromca Skurfy.

Nazwano go Torfeinar, bo wycinał torf na opał, z braku drewna, jako że na Orkadach nie ma lasów. Potem został jarlem wysp i potężnym człowiekiem. Był brzydki, ślepy na jedno oko, ale na drugie widział znakomicie.

28. Śmierć króla Eryka Eymundsona.

Książę Guthorm mieszkał głównie w Tunsbergu i zarządzał całym Viken, pod nieobecność króla. Bronił kraju, który w tym czasie był bardzo plądrowany przez wikingów. Trwały również zaburzenia w Gotlandzie dopóki król Eryk Eymundson żył. Król Szwecji umarł, gdy król Harald Harfager był od dziesięciu lat królem całej Norwegii.

29. Śmierć Guthorma w Tunsbergu.

Po Eryku, jego syn Bjorn był królem Svithjodu przez pięćdziesiąt lat. Był on ojcem Eryka Zwycięskiego i Olafa ojca Styrbjorna. Guthorm umarł w łóżku, będąc chorym, w Tunsbergu a król Harald dał jego synowi Guthormowi zarząd nad tą częścią swych włości i uczynił go wodzem nad nią.

30. Jarl Ragnvald spalony w swym domu.

Gdy król Harald miał czterdzieści lat wielu z jego synów zaczynało dorastać i naprawdę wcześnie stawali się silni i męscy. Stali się też niezadowoleni z tego, że król nie daje im części królestwa lecz stawia jarlów na czele każdego okręgu. Poza tym sądzili, że jarlowie są gorzej od nich urodzeni. Pewnej wiosny Halfdan Haleg i Gudrod Ljome wyprawili się z wielką siłą i napadli na Ragnvalda, jarla More, otoczyli dom, w którym przebywał i spalili jego a z nim sześćdziesięciu ludzi. Potem Halfdan wziął trzy długie łodzie, zwodował je i pożeglował na Morze Zachodnie. Gudrod zaś zajął ziemie, którymi przedtem władał Ragnvald. Gdy król Harald usłyszał o tym, wyruszył z wielką siłą przeciw Gudrodowi, który nie miał innego wyjścia jak poddać się i został zesłany do Agder. Król Harald ustanowił syna jarla Ragnvalda Thorera zwierzchnikiem More i dał mu swą córkę Alof, zwaną Arbot, za żonę. Jarl Thorer, zwany Cichym władał tym samym terytorium co jego ojciec Ragnvald.

do góry

Poprzednia ] Strona Główna ] Spis treści ] Następna ]